Time flies when you're having fun

Time flies when you're having fun, precies juist gezegd voor hoe het ons de afgelopen 9 maanden is vergaan. Volgende week alweer 9 maanden, hemel wat gaat het allemaal snel. Ons goede voornemen jullie op de hoogte te houden van onze belevenissen viel enigszins in het water, maar een goed voornemen hoeft uiteraard niet op 1 januari gedaan te worden om het maar eens op te pakken :). Een nieuw leven in ons blogje, ME in Londen.

De afgelopen maanden kort samenvatten is best een opgave, we gaan onze belevenissen dus maar verspreiden over verschillende blogjes ;). Het is bijzonder hoe snel je een stad kunt leren kennen, hoe vlot je je thuis kunt voelen in een stad die bizar groot is en 10 maanden terug nog bijna volledig onbekend terrein voor ons was. De stad op je duimpje kennen zal er nooit van komen, om je een beeld te geven van hoe groot de stad is: soms zitten we een uur ondergronds om naar de andere kant te komen. Hoe groot het ook is, toch voelt het alsof we onze weg hebben gevonden en dat voelt heerlijk.

Stel je de hele wereld in een stad gepropt voor je, dat is wellicht het beste hoe je de metropool Londen kunt omschrijven. Waar je ook kijkt je vindt een museum, een markt, een park, eten (heel veel eten) en overal toeristen. Altijd maar dan ook echt altijd druk. Tsja niet voor niks dat er alleen in Londen grofweg 8 miljoen mensen wonen. We merken dat Londen voor veel expats een doorreis-stad is, ze wonen er enkele jaren en vertrekken weer. Net als wij. De woningmarkt is dan ook extreem, en dat bedoel ik niet alleen de prijzen. Vandaag bezichtigen en morgen de sleutels, iets wat ik vreemd blijf vinden maar hier de normaalste zaak van de wereld is.

50 minuutjes met het vliegtuig, nog niet eens. Je hebt amper het idee dat je in de lucht zit als de daling alweer inzet. Zo dichtbij als Nederland ligt voelt het soms waanzinnig ver weg. Niet alleen vanwege het gemis gewoon ergens even op de koffie kunnen gaan maar ook de gebruiken en standaard is hier geheel anders. In je pyjama de straat op? Hier zie je regelmatig een volwassene met een mickey mouse flanellen-broek boodschappen doen. Ze zouden je in Nederland voor gek verklaren. Mensen zijn bijzonder vriendelijk (tenzij het verkiezingen zijn jeetje dan komt de ware aard boven :S), alles is groots en bruisend en die pond blijft toch een beetje speelgoedgeld. Zo dichtbij als het is, is het echt een totaal ander land dan Nederland wat je eigenlijk toch niet echt kunt vergelijken. We zeggen elke keer weer, het is in sommige opzichten beter, in sommige opzichten slechter maar over het algemeen gewoon anders.

Er valt zoveel te vertellen dat we er nu al uren en uren over kunnen praten. Een ding is zeker, na 9 maanden kunnen we vol overtuiging zeggen: ons thuis voor nu en wie weet wat de toekomst ons brengt :)

Liefs uit Londen,
Maaike

Sneak preview

We posten de foto's eerder vandaag al op Facebook, maar voor de non-facebook-volgers ook hier alvast de eerste foto's van ons appartementje in Londen :)

Keep calm and carry on

De tijd vliegt voorbij, we zitten alweer bijna een week in Londen! Ongelofelijk zo snel als de tijd gaat, er is nu al zoveel gedaan maar ook nog zoveel te doen. De week begon met wat tegenslagen maar het mag de pret absoluut niet drukken. Het is bizar gaaf om hier te zijn wetende dat we hier ook echt wonen en het niet gewoon een weekendje weg is.

Maandag bedachten we ons nog dat de plafonds wel erg laag waren. We hadden net de week ervoor een nieuwe kledingkast gekocht van 2.36m, aangezien de muren volgens de cijfers 2.40m zouden zijn. Helaas pindakaas, met 2.30m op de rolmaat kwamen we toch echt 6 centimeter te kort voor onze nieuwe kledingkast. Die moest dus op stel en sprong nog in ons strakke schema omgeruild gaan worden in Nederland.

We zijn vertrokken!

Na al die maanden wachten, dromen, regelen en inpakken was vanochtend het moment eindelijk daar. Onze lang verwachtte verhuizing naar Londen ging van start. Voor Maaike was dit al het laatste moment dat de Preludehof 85 echt van ons is, dus het dicht trekken van de deur was zoals voorspeld niet even makkelijk. Voor dag en dauw stapten we in de auto, op naar onze dromen.

De autorit naar Calais ging prima, met her en der wat file viel het ons totaal niet tegen. Met de auto de trein in is een ware belevenis. Een kruising tussen schiphol en een NS trein, waarbij je de gehele rit in je auto mag (lees moet) blijven zitten. Een gek gevoel je auto stil te hebben staan maar wel te bewegen. In mum van tijd waren we aan de overkant waar het links rijden ineens standaard is en de kilometers ineens miles zijn. Ruim een uurtje later reden we onze nieuwe woonplaats binnen, waar veel groen hand in hand gaat met vervallen straten en hypermoderne wolkenkrabbers.

Hi there lovely, welcome :)

Hi lovely, nice to meet you! Wij zijn Maaike  en Edwin Noorlander (tadaa gelijk logisch waar de naam ‘ME in London’ vandaan komt ;)), sinds 23 september inwoners van Londen. In september 2012 begon heel stilletjes voor ons een avontuur wat een jaar later resulteerde in een toekomst in Londen.

Al jaren droomden we van een leven in het buitenland. Het avontuur, een ander land goed leren kennen, andere gebruiken, echt goed Engels leren spreken en terug op alleen elkaar aangewezen worden liet ons niet los. Dat is waarom wij de sprong in het diepe wagen.

In december 2012 begon Edwin de eerste echte informatie in te winnen, in februari 2013 begon de officiële sollicitatie procedure bij zijn team in Londen. Na maanden wachten en spanning kwam in juli het verlossende woord: hij was aangenomen en werd zo snel mogelijk verwacht in Londen.

Uiteindelijk werd het 23 september werkelijkheid. Samen ons ‘hebben en hou-en’ in tig dozen en op naar Londen waar het avontuur eindelijk van start ging. Nederland is dichtbij maar net iets te ver weg voor een wekelijkse kop koffie, vandaar dit blogje om jullie toch min of meer op de hoogte te kunnen houden van onze verhalen. Have fun :).

Liefs uit Londen,
Edwin & Maaike